Nawyknienie koloru – wystawa kolektywu RECIPE! (24 IV – 24 V)

Pomysł wystawy zainspirowany jest książką Henryka Struve „Estetyka barw. Zasady upodobania w barwach i ich zastosowanie do stroju, sztuki pięknej i wychowania estetycznego” z 1886 roku.

Henryk Struve, znany polski filozof i estetyk, w swoich rozważaniach dużo uwagi poświęcił roli koloru i barwy w sztuce. Jego teorie, choć powstały w XIX wieku, mają wiele do zaoferowania współczesnym artystom. Autor uważał, że kolor jest jednym z najważniejszych środków wyrazu artystycznego. Zajmował się problemami barw oraz badał psychologiczne i filozoficzne aspekty koloru w sztuce. W swojej pracy skupił się na tym, w jaki sposób kolory mogą wpływać na człowieka, wywoływać określone emocje, oddziaływać na intuicję oraz kształtować odbiór dzieła przez widza.

Henryk Struve zauważył również, że kolor i barwa mogą mieć różne konotacje kulturowe i historyczne. Sztuka współczesna – ze swoją różnorodnością form, technik i kontekstów – jest szczególnie otwarta na tego typu idee. Artyści współcześni bardzo często wykorzystują symbolikę barw, by pogłębić znaczenie swoich dzieł. Kolor funkcjonuje także niezależnie od formy i treści, stając się samodzielnym nośnikiem znaczeń.

To właśnie te koncepcje zainspirowały czworo wrocławskich artystów. W swoich działaniach badają oni możliwości eksperymentowania z kolorem, poszukując nowych, innowacyjnych sposobów przekazu. Szukają odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób kolor może wpływać na emocjonalne i symboliczne znaczenie dzieła.

NAWYKNIENIE oznacza przyzwyczajenie do określonych kolorów i barw. Artyści podejmują ten temat na kilka sposobów, badając wybrane przez siebie problemy plastyczne.

Eksperymentowanie z percepcją: Artyści pracują z nawyknieniem do kolorów, zestawiając je w nieoczekiwany sposób lub stosując nieoczywiste kombinacje. Ma to na celu zaskoczenie odbiorcy i skłonienie go do refleksji nad tym, co widzi.

Zmiana kontekstu: Nawyknienie do określonych barw w konkretnym kontekście może zostać wykorzystane do wprowadzenia elementu zaskoczenia. Artyści stosują kolory w nowych, nieoczywistych sytuacjach, nadając im inne znaczenia. Krytyka kulturowa: Nawyknienie do kolorów staje się narzędziem krytyki kulturowej i społecznej. Artyści zmieniają znaczenia barw o utrwalonych konotacjach, skłaniając odbiorcę do refleksji.

Świadomość psychologiczna: Badanie, w jaki sposób nawyknienie do kolorów wpływa na nasze odczucia, emocje i postrzeganie świata. Poprzez odpowiedni dobór barw artyści budują napięcia emocjonalne.

Teorie Henryka Struvego oraz jego refleksje nad nawyknieniem kolorów dają współczesnym artystom możliwość lepszego zrozumienia siły oddziaływania barwy. Wyposażają ich w narzędzia do eksperymentowania i poszukiwania nowych rozwiązań twórczych – z korzyścią dla sztuki, odbiorcy i samego artysty.

 Praca Marka Marchickiego A hat makes a man_style comes from a suit after Max Ernst

 Praca Krystyny Szczepaniak Imposible

Praca Wojciecha Głogowskiego Łyżwiarka

Praca Anny Marchwickiej Obraz ceramiczny 

Artyści i artystki (kolektyw RECIPE!):

WOJCIECH GŁOGOWSKI

Wojciech Głogowski Urodzony we Wrocławiu. Studia UAM w Poznaniu. Zakład Wychowania Plastycznego w Kaliszu. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Wolańskiego w 1993 r. Współzałożyciel Otwartej Pracowni w Krakowie, związany z Galerią Zderzak w Krakowie. Mieszka we Wrocławiu. WYBRANE WYSTAWY: „Nawiedzenie”, Katedra Warszawsko-Praska (2024); „L’Annunciazione”, Museo San Salvatore in Lauro, Roma (2024); „Pejzaż malarstwa polskiego”, Zachęta, Warszawa (2023); „Zwiastowanie”, Katedra Warszawsko-Praska (2023); „Kilku malarzy”, Otwarta Pracownia, Kraków (2023); „Gesu Misericordioso”, Museo San Salvatore in Lauro, Roma (2023); „Obrazy Jezusa Miłosiernego według wizji siostry Faustyny”, Klasztor Dominikanów w Krakowie (2022); 25 lat malarstwa w Otwartej Pracowni, Kraków (2020); „Jerzy Nowosielski. Po śladach”, Galeria BWA Olsztyn (2018); „Nowy gatunek”, Galeria Zderzak, Kraków (2017); „Vidaus reikalai”, Galerija Arka, Wilno (2016); Kunstkammer.

ANNA MARCHWICKA

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom uzyskała w 1988 roku w pracowni ceramiki unikatowej prof. Ireny Lipskiej-Zworskiej oraz w pracowni projektowania ceramiki użytkowej prof. Lidii Kupczyńskiej-Jankowiak. Zrealizowała również aneks z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Kortyki. Była stypendystką Ministra Kultury i Sztuki. W swojej pracy twórczej skupia się na ceramice unikatowej oraz malarstwie. Od 1988 roku aktywnie uczestniczy w licznych wystawach w kraju i za granicą (m.in. w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii, Belgii i we Włoszech). Współpracuje z renomowanymi galeriami w Polsce, Holandii i Niemczech. W swojej twórczości Anna Marchwicka inspiruje się naturą, badając relacje na styku natury i kultury. Jej prace charakteryzują się prostymi, geometrycznymi kształtami oraz wyrafinowanymi zestawieniami kolorystycznymi.

MAREK MARCHWICKI

Urodzony we Wrocławiu, jest absolwentem wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1986 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem, zrealizowany w pracowni malarstwa prof. Zbigniewa Karpińskiego oraz w pracowni malarstwa w architekturze prof. Mieczysława Zdanowicza. Ukończył również pracownię wolnego wyboru – ceramiki unikatowej pod kierunkiem prof. Ireny Lipskiej-Zworskiej. Jego twórczość stanowi refleksję nad kulturą, filozofią oraz historią, w tym historią sztuki. Szczególne miejsce w polu jego zainteresowań zajmuje zagadnienie pamięci – zarówno osobistej, jak i zbiorowej. Artysta łączy „powidoki pamięci” z epizodami historycznymi, przeplatając fakty z autorską narracją, którą sam określa mianem „archeologii myślenia”. Od 1986 roku prezentuje swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą, m.in. w Holandii, Niemczech, Belgii, Wielkiej Brytanii, Francji i Austrii.

KRYSTYNA SZCZEPANIAK 

Ukończyła malarstwo z aneksem do dyplomu z ilustracji i typografii książkowej na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (dziś Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz). Kolor i książka to jej pasje, które łączy w twórczości. Inspiracją dla ostatnich prac artystki była książka „Estetyka barw” Henryka Struvego (1889), analizująca „zasady upodobania w barwach i ich zastosowanie do stroju, sztuki pięknej i wychowania estetycznego”, a zatem psychologiczne aspekty postrzegania koloru. Skłoniła ona twórczynię do refleksji nad kolorami poza zakresem ludzkiego widzenia. Invisibilia colorum to część cyklu poświęconego barwom, percepcji i próbie zapisu. Najnowsze prace Krystyny Szczepaniak eksplorują to, co niewidzialne. Pyta w nich, czy istnieją nieodkryte jeszcze barwy.