KALENDARZ IMPREZ
Wystawa replik z Narodowego Muzeum Pałacowego w Tajpej na Tajwanie
wernisaż: 4 listopada, godz. 18:00
czynna do 7 grudnia
Ponadto w programie:
- koncert na erhu i pipę
Erhu jest znanym chińskim instrumentem smyczkowym, który powstał w VII wieku naszej ery. W owym czasie popularny był głównie wśród mniejszości narodowych w północno-zachodniej części Chin. Erhu posiada dwie struny i należy do rodziny huqin. Barwa dźwięku jest zbliżona do ludzkiego głosu, zaś skala instrumentu wynosi do 3 oktaw. Erhu również nazywane jest "chińskimi skrzypcami". Jego rola podobna jest do partii skrzypiec w orkiestrze klasycznej.
Pipa - chiński szarpany instrument strunowy. Czasami nazywany chińska lutnią, podobnie jak ona ma pudło rezonansowe w gruszkowatym kształcie. W Chinach znany jako tradycyjny instrument od ponad dwóch tysięcy lat.
- projekcje filmowe: Spotkanie tradycji z nowoczesnością - Nowa energia w Tajwańskiej muzyce, Magiczna noc - festiwal lampionów, Skosztuj smaków Tajwanu
- degustacja orientalnych przekąsek
Ryby i wodorosty
Giuseppe Castiglione (1688 - 1766), epoka Qing (1644 - 1911)
Tradycyjna sztuka chińskiego malarstwa
Początki tradycyjnego malarstwa chińskiego nikną w mroku starożytnej historii Chin. W ogólnym ujęciu, prace datujące się sprzed panowania dynastii T’ang (618 – 907) są przede wszystkim rysunkami ludzi wykonujących różne zajęcia. Był to złoty wiek rysowania ludzkich postaci. W połowie epoki T’ang wzrosła popularność pejzaży, coraz częściej malowano także kwiaty i ptaki. Obrazy gór, lasów, pól i ogrodów odrywały ludzi od niepokojów świata materialnego przenosząc ich do beztroskich przybytków spokoju. Właśnie, dlatego pejzaże zawsze cieszyły się wielkim powodzeniem u chińskich intelektualistów i urzędników. Równie cenione były żywe, pełne energii obrazy kwiatów, traw, drzew, kamieni oraz ptaków i innych zwierząt. Malowanie pejzaży, kwiatów i ptaków oraz wcześniejsze malarstwo przedstawiające ludzkie postaci to trzy główne nurty tradycyjnego malarstwa chińskiego.
Elity i klasy panujące dynastii T’ang i Sung (960 – 1279) należały do głównych mecenasów chińskiego malarstwa. Cel twórczy prac powstających w tym okresie był poważniejszy, miał także znaczenie polityczne i edukacyjne, a styl malowania był bogatszy i bardziej misterny.
W czasach panowania mongolskiej dynastii Yuan (1271 – 1386) przestała działać formalna struktura akademii malarstwa w pałacu cesarskim, a dworski styl malowania powoli zanikał. W tej sytuacji zaczęła dominować ”literacka” szkoła malarstwa, a przewodnictwo w malarskich sferach Chin przeszło w ręce malarzy intelektualistów.
Intelektualiści z reguły preferowali malarstwo odpowiadające ich własnym upodobaniom pozbawione zarazem ograniczeń. Tworzyli style pełne świeżości, swobody, dobrego smaku i elegancji. Wśród ulubionych tematów były góry i skały, chmury i woda, kwiaty i drzewa, oraz kwiaty śliwy, orchidee, bambus i chryzantemy (powszechnie określane, jako „czterej dżentelmeni”), a także wiele innych. Ponieważ ten rodzaj obiektów natury stawia malarzowi mniejsze wymagania niż postacie ludzi, artyści mogli lepiej wykorzystywać możliwości pędzla i tuszu w osiągnięciu swobody twórczego wyrazu.
Podziwianie antyków w Fengjingu Osiem rumaków
Dong Qichang (1555 - 1636), Giuseppe Castiglione (1688 - 1766),
epoka Ming (1368 - 1644) epoka Qing (1644 - 1911)
Podstawowym elementem chińskiego malarstwa, podobnie jak i w kaligrafii, jest linia. Z tego powodu od najwcześniejszych czasów obydwie dziedziny sztuki rozwijały się w bliskiej zależności od siebie. W czasach malarstwa „literackiego”, które stało się popularne za panowania dynastii Yuan, literaci parający się malowaniem świadomie starali się podkreślać związki pomiędzy malarstwem i kaligrafią, dążąc wręcz do stopienia obydwu dziedzin sztuki w jedną. Silny wpływ literatury na malarstwo zaowocował bliskimi związkami malarstwa z poezją.
W czasach dynastii Sung nieliczni artyści zaczęli umieszczać na obrazach nazwiska dawcy jak i odbiorcy dzieła, lub przystawiali pieczątkę ze swoim nazwiskiem w dyskretnym miejscu. Gdy w epoce dynastii Yuan modne stało się malarstwo „literackie”, literaci poczęli umieszczać na obrazach osobiste noty lub związane tematycznie fragmenty poezji, chwaląc się swoimi zdolnościami pisania i kaligrafii. Tekst z czasem zyskał bardziej prominentne miejsce w całości dzieła. Wytworzył się nowy, szczególny związek pomiędzy samym malunkiem a umieszczonym na obrazie podpisem autora, nazwiskiem dawcy i odbiorcy oraz notami lub wersetami. W tym czasie utrwalił się również obyczaj przystawiania na pracach pieczęci imiennych. Pieczęcie, które same w sobie są dziełami sztuki, jeszcze bardziej wzbogacają artystyczną treść chińskiego malarstwa.
Zaganiacz koni
Han Gan (ok. 706 - 783), epoka Tang (618 - 907
Narodowe Muzeum Pałacowe
W 1924 roku, po wygnaniu z pałacu ostatniego cesarza dynastii Ching, Republika Chińska (RCh) utworzyła Narodowe Muzeum Pałacowe w Pekinie, umożliwiając tym samym społeczeństwu oglądanie dzieł zgromadzonych przez wieki przez cesarzy. W związku z rozwijającą się wojną pomiędzy nacjonalistami i komunistami, rząd RCh zdecydował o przeniesieniu się na Tajwan.
Począwszy od roku 1948, nacjonalistyczny rząd w celu zachowania dziedzictwa narodowego rozpoczął selekcję i transport dzieł na Tajwan, gdzie zdołano przesłać 3 tys. skrzyń. Na kontynencie pozostało ponad 10 tys. skrzyń. W następnym roku rządy na kontynencie przejęli komuniści. Przetransportowane na wyspę dzieła sztuki uniknęły losu dzieł z czasów Rewolucji Kulturalnej. Ze skrzyń, które pozostały na kontynencie zdołano ocalić tylko 2 200. W związku z tym Narodowe Muzeum Pałacowe w Tajpej posiada największą kolekcję starożytnych dzieł sztuki chińskiej i cieszy się popularnością wśród miłośników sztuki i naukowców z całego świata.
W związku z sytuacją polityczną, w której większość krajów (łącznie z Polską) nie ma stosunków dyplomatycznych z Republiką Chińską (Tajwan), a posiada je z ChRL, prezentacja skarbów przez Narodowe Muzeum Pałacowe poza Tajwanem jest niełatwa. Kraje, które chciałyby zaprezentować oryginały z NPM muszą posiadać prawo gwarantujące, że prace powrócą do kraju, z którego zostały dostarczone (w tym przypadku na Tajwan). Pośród europejskich krajów, tylko Niemcy (w latach 2003-2004), Francja (w 2006 r.) oraz Austria (w 2008 r.) zaprezentowały oryginały z NPM.
W związku z tym, że Polska nie ma posiada takich regulacji prawnych, prezentacja replik jest najlepszym rozwiązaniem.
