„ Tak jak nie ma zapachu szkła, tak samo nie było kosmitów w Pieczyskach.
Nikt tam nie zabijał ludzi! To tylko urojenia.
Hofman, w kamizelce i z pistoletem w ręce, podszedł do najbliższego
przystanku tramwajowego, Ludzie zaczęli uciekać.
Ponieważ miał na dłoniach bojowe rękawiczki, walnął pięścią w szybę
wiatrochronu. Podniósł jeden z kawałków szkła i powąchał.
Miało zapach! Teraz już czuł. Teraz już wiedział!
Teraz już sobie poradził.
Pogodził się ze wszystkimi koszmarami dzieciństwa.
Szkło ma zapach. Teraz już go czuł! I nie miało znaczenia, że jest w szoku –
pogodził się ze sobą. Taki dziwny, ulotny moment, gdy wszystko wydawało się
być w porządku. Gdy wybacza się samemu sobie.”

A. Ziemiański, Zapach szkła, str. 132